/ / /

انگار باران تمامی ندارد. بخار چای دستم را گرم می کند. با خودم می گویم:«کجا بودم؟ چه می کردم؟»

یادم می آید. کار، ناهار، پروتئین، نوشابه ی سیاه، کالری، ویتامین، تقویت، غذا. غذا برای بدن سالم، بدن سالم برای کار، کار برای زنده ماندن، زنده ماندن برای... زنده ماندن برای...

باز هم نمی دانم. پس چرا جوابش را پیدا نمی کنم؟ حوصله ام سر می رود.این چرخه سرم را به درد می آورد.به نوشته هایم نگاه می کنم. روی میز خاک می خورد. نوشته هایی برای هیچ کس. نمی دانی، شاید نوشته هایی برای همه. همه ای که تورا نمی فهمند. همه ای که یکی را گذاشته اند بالای سرت تا به تو بگوید چه بنویسی و چه ننویسی، که به چه فکر کنی و به چه فکر نکنی. انگار نسل این آقای ناظم تا ابد ادامه دارد. همیشه دستی هست که گوش تو را بگیرد و بپیچاند. همیشه دستی هست که برود دنبال ترکه ی انار و همیشه کسی هست که از پشت پنجره برایت شکلک در بیاورد. همیشه صدایی هست که به تو بگوید:

ـ پایت را بگیر بالا، آن یکی را هم.

ـ آقا اجازه!

ـ حرف نباشه، همین که گفتم.و تو باید بفهمی در کنار آدم هایی زندگی می کنی که اگر بخاطرشان یک پایت را بالا ببری، باید آن یکی را هم بالا ببری. وقتی زمین می خوری به تو کمک نمی کنند بلکه به تو می خندند. و این تنها کاری است که آنها بلدند...

دلم می خواهد این چرخه را طور دیگری بچرخانم. فکر می کنم. بیشتر و بیشتر: بدن سالم برای کار، کار برای نان، نان برای... نان برای سفره، سفره برای خانه، خانه برای خواب، خواب برای آسایش، آسایش برای... آسایش برای... نه، نه نمی شود. همه چیز به همان زنده ماندن بر می گردد و من نمی دانم که زنده ماندن برای چه.یک اتوبوس زیر ساختمان می ایستد و تو را می برد و بعد از ظهر در اتوبوس برگشت، تنها خسته در هم فرو می رود و تو مجبوری به آدم کنار خودت بیاویزی تا کسی لای در نماند. آدم ها به میله های اتوبوس مثل ضریح چسبیده اند. حاجت نمی دهد. نمی دانم شاید هم بدهد. این روز ها آدم ها از هر چیزی حاجت می خواهند. صدایی گفت: میله ها رو ول نکنید وگرنه می افته!

صدای خنده می آید.اما همه می دانند که اگر رهایش کنند سقوط خواهند کرد. حرف ها، ادعاها، سیاست، زن، جنگ، تیم ملی فوتبال، جنیفر لوپز! و حالا همه چیز را با هم می آمیزند. جنگ را با زن و فوتبال را با سیاست. کسی فحش می دهد. او فکر می کند می داند بدبختی ما کار چه کسی است و عامل سیاه روزی ما کیست. ایستگاه شهرداری خیلی ها سوار می شوند. باز هم به هم فشرده می شوید. اینجا چقدر گرم است، از سوز و سرمای بیرون خبری نیست. و حالا ایستگاه آخر، متروک. تو  باید پیاده شوی. تو، و یک زن دیگر.

زیر لب می گویم: آن زن آمد. آن زن تنها در باران بی چتر آمد. بله این بهتر است. نگاهم می کند. او به من و من به جاده. جاده خلوت است و طولانی. تنها من هستم و او. نمی دانم منظور از او، آن زن است یا خدا. می خندد و من می خندم. پیش می آید.

 ـ سلام. می تونم بیام زیر چترتون؟

می آید و تا آخر جاده حرف می زند. کاش تا ابد حرف می زد.  من تنها گوش داده ام. جاده آب می رود. چه زود رسیدیم. نگاهم می کند. نگاهش می کنم. او می رود و من هم می روم. همین. تمام شد. فکر می کنم که تمام شده است. اما تمام شب را به او فکر می کنم. گوسفندان تمام آبادی های دنیا را می شمارم و حتی اسب های آنطرف را. اما خوابم را دزدیده اند. زیر لب چیزی می گویم: آن زن خوابم را دزدید. آن زن، تنها، زیر باران، خوابم را دزدید...